INFORMACJE i zapisy + 48 508 399 778

Psychologia jedzenia i odchudzania

PSYCHODIETETYKA - NEURODIETETYKA - MINDFULNESS
Wszelkie diety są nieskutecznymi metodami walki mózgu z żołądkiem, a wskutek tego że mózg wie lepiej, już na wstępie diety skazane są na niepowodzenie.

 

Co twoje jedzenie mówi o tobie

 

Wiedza z zakresu psychodietetyki umożliwia rozpoznanie – poprzez wnikliwą analizę sposobu odżywiania się – kluczowych problemów emocjonalnych osoby.

Prawidłowe odżywianie się, pojmowane jako utrzymywanie zróżnicowanej diety, spożywanie liczby posiłków właściwej dla zaspokojenia głodu fizjologicznego, pozwalanie sobie od czasu do czasu na niezdrową przekąskę, którą się uwielbia, jedzenie zgodnie z zasadą „jeśli mi smakuje, poproszę o dokładkę; jeśli nie smakuje – pozostawię niedojedzony posiłek” oraz „jednorazowe odstępstwo od przyjętej diety nie skutkuje od razu utyciem” świadczy o stanie homeostazy we wszystkich trzech sferach funkcjonowania człowieka: mózgu, ciele oraz psychice. Zaburzenia odżywiania dobitnie świadczą o braku tejże równowagi, skutkując zarazem pogłębianiem się tego stanu.

Wypierane uczucia i konflikty wewnętrzne a zaburzenia odżywiania

Zaburzenia odżywiania, podobnie jak depresja, są zjawiskiem niezwykle złożonym. Założenie, iż istnieje jedna, kluczowa przyczyna ich pojawienia się, jest błędna. W istocie na powstanie zaburzeń na tle żywienia ma wpływ szereg długofalowo oddziałujących czynników o charakterze biologicznym, psychicznym oraz środowiskowym (społecznym). Nie należy jednak zakładać, że pewne predyspozycje z góry skazują daną jednostkę na chorobę. Podstawowa przyczyna zaburzeń odżywiania tkwi bowiem w sposobie życia człowieka, powiązanym z nagromadzeniem stłumionych uczuć. Podobnie jak depresja, zaburzenia odżywiania powstają na bazie braku wiedzy o funkcjonowaniu mózgu, emocjonalności ludzkiej, a także w wyniku „zakodowania” nieodpowiednich reakcji na życiowe doświadczenia. A zatem – prawdziwą przyczyną zaburzeń odżywiania jest SPOSÓB, W JAKI TRAKTUJEMY SAMEGO SIEBIE.

Anoreksja, bulimia, kompulsywne objadanie się, ortoreksja czy też wilczy apetyt na słodycze są wynikiem nawarstwienia się pewnych problemów, konfliktów, urazów psychicznych i stłumionych uczuć. Jeżeli w ludzkiej psychice dojdzie do takiej kumulacji (czego z reguły nie jesteśmy świadomi), wystarczy jedno dramatyczne zdarzenie, aby uruchomić ciąg wyniszczających organizm zachowań. Jak słusznie twierdzi Ruskan, „chemia mózgu jest rezultatem uczuć, a nie odwrotnie, i próba oddziaływania na nią w celu zmiany uczuć człowieka jest po prostu absurdem” (Ruskan, 2002).

Świadomość własnej emocjonalności, zdolność nazywania i „przepracowania” wszelkich uczuć jest umiejętnością wykształconą przez nieliczne jednostki. Z reguły człowiek nie daje sobie prawa do odczuwania własnych uczuć, uznając je za niemądre, nieprzyzwoite, nieadekwatne bądź agresywne, dokonując ich dychotomicznego podziału (na „dobre” i „złe”). Zatem – każdy z nas posiada dwie strony – akceptowaną oraz tzw. cień. Cień jest tym elementem naszej osobowości, z którego istnienia jednostka powoli, z biegiem czasu, przestaje zdawać sobie sprawę, nie wiedząc, iż właśnie on decydująco wpływa na pojawienie się wielu schorzeń psychosomatycznych oraz reakcji w codziennym życiu. Na własne potrzeby tworzymy wyidealizowany obraz samych siebie, wysoce „odrealniony” i nieprzystający do rzeczywistości. Tym samym działamy na zasadzie „chcę być”, a nie „naprawdę jestem” – jesteśmy nie sobą, lecz taką osobą, którą chcielibyśmy być (bądź jaką chciałoby nas widzieć otoczenie społeczne) i wyrzekamy się prawdziwego Ja (Słowikowski, 2003).

W przypadku tłumienia uczuć dochodzi do pewnego paradoksu – jednostka nie przyznaje sobie prawa do odczuwania pewnych emocji, postrzegając je jako bardzo negatywne, a wówczas te właśnie emocje w coraz silniejszy sposób oddziałują na ciało. W wyniku podświadomie tworzonych napięć powstają blokady (Słowikowski, 2003), co skutkuje zaburzeniami w różnych sferach życia człowieka.

Zatem zaburzenia odżywiania należy rozpatrywać w kategoriach swoistego sygnału, że dzieje się coś złego, wysyłanego przez naszą psychikę.

Pierwszym sygnałem tłumienia uczuć są pojawiające się, bardzo intensywne emocje, doświadczane przez jednostkę jako nieprzyjemny stan.

Podstawowe emocje odczuwane w sytuacji tłumienia uczuć przedstawia poniższa tabela (Ruskan, 2002, za: Słowikowski, 2003).

 

EMOCJE PODSTAWOWE

NAJCZĘSTSZE ŹRÓDŁA (TŁUMIONE UCZUCIA)

Lęki, przerażenie, niepokój, nerwowość, nadpobudliwość

Tłumione naturalne uczucie braku bezpieczeństwa; niedosyt uczuć, bezbronność; tłumiona niechęć do chorób, bólu; tłumiony lęk przed śmiercią

Gniew (aż do agresji), pogarda, bezsilność, niemoc

Tłumione (lub nierealizowane) pragnienie zmiany sytuacji, hamowanie działania; poczucie podlegania manipulacji, wykorzystaniu, przymusowi; brak akceptacji uczucia zmęczenia; tłumiona zależność

Zawód, pożądanie, upokorzenie

Tłumione pragnienie bliskości; tłumienie seksualności; niechęć do własnego ciała

Kompulsywny głód jedzenia, lekarstw, używek; głód emocjonalny

Odczuwanie braku miłości matki; blokowanie procesu życia; tłumione żądania w stosunku do otoczenia; tłumiony głód wszelkiego rodzaju (zamiennie emocjonalny na fizyczny)

Pustka, brak poczucia własnej wartości, zazdrość, gniew,
samoodrzucenie

Odrzucanie dotychczasowych wartości i strach przed przyjęciem własnych (przy odczuwaniu pustki); poczucie bycia gorszym, mniej ważnym, porażka, słabość, brak ojca, pogardzanie otoczeniem, lekceważenie, konformizm

Samotność, tęsknota, zranienie, posesywność, wstyd, zazdrość, zawód miłosny, wyrzuty sumienia, zażenowanie

Poczucie odrzucenia (zwykle wynikające z dzieciństwa); strach przed byciem samemu, obojętność na uczucia, strach przed zdradą, nienawiść, wyizolowanie; tłumienie naturalnego uczucia samotności

Znudzenie, otępienie, zablokowanie ekspresji

Duszenie w sobie i niewypowiadanie własnego zdania; poczucie bycia ignorowanym; zamknięcie na własną niedoskonałość; zablokowana chęć bycia „lepszym”; strach przed porażką

Brak kontaktu z rzeczywistością i ludźmi, zwątpienie

Kompulsywna potrzeba łączności ze światem zewnętrznym; rozumowanie zamiast odczuwania (tłumaczenie uczuć); tłumione poczucie bycia lekceważonym

Samokrytyka

Blokowanie kreatywności; konformizm

Izolacja, rozpacz, brak spełnienia, egoizm, depresja

Tłumiony egocentryzm; brak akceptacji naturalnego chaosu; pomieszanie wartości, miłość zależna; brak akceptacji wyobcowania


Autorka: Violetta Karys.

Artykuł jest fragmentem pracy autorki, wszelkie prawa zastrzeżone

Bibliografia:

 

1.    Ruskan, J. (2002). Uzdrawianie emocjonalne. Poznań: Rebis.

2.    Słowikowski, M. (2003). Powiedz STOP!!! Łódź: Ravi.

 

Wybierz język:
Copyright © 2010 Medycyna Psychosomatyczna Violetta Karys ul. Zwycięska 14E/4/3 Wrocław 53-033
Realizacja: Hotel NETWORK
Powered by: CMS dla hoteli